Her kesimden seveni ve sevmeyeni olan Birand bize hayatın nasıl
olduğunu bir daha göstermiş oldu. Bugün varsın yarın yoksun. Yıllardır
her gün tv de 1 saat boyunca gördüğümüz adam. En son da geçenlerde
gördük, artık dünyada yok. Artık olmayacakta.
Bazı ölümlerde gizli bir anahtar vardır, bazı gerçekleri birdenbire
ta dibine kadar açıverir, insanların içlerindeki gizli tarafı bize
gösteriverir. Sonra o ölüm, her zamanki basmakalıp biçimine döner; dürüp
bükülen bir söz olur, alışkanlığın etkisiyle yıpranarak gene ortalarda
dolaş
ır durur.
ır durur.
Öyle bir ölümdü Mehmet Ali Birand’ınki. Ölümüyle de yeni insan
turnusollerinden oldu. Tüm insanımsı kişilikleri görmemizi sağladı.
Şu iki gündür sosyal medyada yazılan yorumları görünce bırakın Türklüğü
falan, insanlığımdan utandım, bunları yazanlarla aynı türdenim diye.
Tamam, elbette sevmeme hakkı var. Ama unutmalı ki bizim bir aidiyetimiz vardır örf adetlerine, bu aslında temelinde saygıyı barındırır. Hele ki söz konusu bir ölüms
Tamam, elbette sevmeme hakkı var. Ama unutmalı ki bizim bir aidiyetimiz vardır örf adetlerine, bu aslında temelinde saygıyı barındırır. Hele ki söz konusu bir ölüms
Ölüm haberinin ardından hakkında o kadar fütursuzca ve insanlığa
yakışmayacak biçimde yorumlar yapıldı ki.. Sevilmeye bilir, izlenmeye
bilir, politik görüşlerinden nefret edilebilir, çizgisi görüşleri
beğenilmeye bilir ama bu adam öldü ve bir ailesi var şu an yas tutan.
Ölüme sevinmek nedir ?
Amaa arkasından o kadar atıp tutan bu insanımsılara sorsan kendileri birer entelektüel, birer siyasi doktrin uzmanıdırlar.
Adam gazetecilik yapmış, yani mesleğini. Hataları olmuş, pişmanlık
duymuş ya da pişman bile olmadıkları vardır. Fakat bir haberci olarak
görevini yapmış; düşüncelerini söylemiştir. Bu düşünceler yanlış veya
doğru olabilir. Şimdi arkasından atıp tutanlara ‘düşünce ve fikirlere saygı’ gibi bir şeyi buradan anlatmak imkansızın ötesinde.
Son olarak sosyal platformlarda gördüğü bir kaç insanlık dışı
fotoğrafı ve yorumu okuyup paylaş butonuna basarak kendini milliyetçi
sananlar ! Bu adam “ Türkiye için ne yapmıştı? “ derseniz, kara cehaletiniz ortaya çıkar haberiniz olsun. Ben aklıma gelenleri söyleyeyim nohutlarınızda yer etsin ;
Bu adam 12 mart belgeselini yapmıştır. Hem de öyle şimdiki gibi
askeri vesayetin olmadığı bir dönemde değil, askeri vesayetin en güçlü
olduğu yıllarda yapmıştır.
Bu adam Demirkırat diye bir belgesel yapmıştır. Yine askeri vesayetin
güçlü olduğu 90′ların başında demokrasinin gücünü savunmuş, bir
başbakanın asılması utancıyla türk halkını yüzleştirmiştir.
Bu adam kürt sorununun daha başladığı, herkesin panik halinde pkk
neymiş dediği yıllarda bu sorun silahla çözülemeyecek bir sorundur
diyecek cesareti göstermiştir.
Bu adam kürt dediği için yargılanmış, andıçlanmıştır.
Ha bir de kendine sor ‘peki ben ne yaptım bu ülke için?’ diye.
NOT : Burada bir insanı iyi gösterme çabası yoktur.
Sizlerinde gördüğünüz vaziyetlerden bahsettim.. Herkesin de sevmek
zorunda olmadığının farkındayım ve saygı duyarım. Fakat asıl mesele
sevip sevmeme olayı değildir, umarım kendimi anlatabilmişimdir.